|
Een stuk- over de mentaliteit bij het waterpolo- geschreven door, Bauke Wolters- secretaris Kring Scheidsrechtercommissie, omdat zij bij de Kring Scheidsrechterscommissie wekelijks geconfronteerd worden met scheld-en vechtpartijen, zowel zelf als hun collega-scheidsrechters. Dit zorgt ervoor dat met name jonge scheidsrechters de fluit snel in de wilgen hangen, maar tevens de meer ervaren scheidsrechters het plezier in het spelletje langzamerhand verliezen. En niet te vergeten de toeschouwers en spelers zelf!
De beste stuurlui staan aan wal...
...tenminste, dat denken wij scheidsrechters. De poloërs in het water schijnen er nog wel eens anders over te denken. Wat is nou de lol van het fluiten? Nou, ik weet het wel. Ikzelf vind het heel prettig om het mogelijk te maken dat 14 mensen in het water, plus nog wat reserves, coaches en toeschouwers zich een uurtje amuseren. Ik amuseer mij dan dus ook. Waterpolo is een hele gezonde sport voor lijf, leden en geest, maar er zijn ook spelregels die gevolgd moeten worden. Het is echter inherent aan een competitieve sport dat de grenzen van die regels opgezocht worden, en indien mogelijk een ietsepietsie opgerekt in het eigen voordeel.... Of niet dan? En de scheids is er dan voor om de regel te toetsen en in te grijpen als er een grens is overschreden. En samen kunnen al die bovengenoemde mensen dan genieten van een uurtje in- en ontspanning. En na dat uurtje wordt er even gezellig samen bij een drankje nagepraat.
Zo hoort en en zo kan het. Ik maak het vaak mee, en dat geeft mij elke keer weer de kick om verder te gaan. En, mensen die interesse hebben in het scheidsrechtervak: echt waar, dit is reden genoeg om scheidsrechter te zijn en te blijven.
Zo gaat het echter niet altijd. Er schijnen ook mensen te zijn die denken dat een scheidsrechter per definitie partijdig is, en eigenaardig genoeg altijd tégen henzelf. Dit wil ik bij dezen radicaal de wereld uit helpen: een scheidsrechter is niet partijdig. Dat kán hij niet zijn, omdat dan de lol van zijn vak eraf is! O ja, er zijn vast wel eens scheidsrechters met een ietwat gekleurde bril; als ik de ploeg van mijn zoon fluit tijdens de training moet ik mijzelf best wel dwingen om ook eens tegen hem te fluiten. Maar tijdens de reguliere competitie: nee hoor. Het is overigens niet erg om dit te denken: je hoort toch voor je eigen ploeg te zijn en het maximale eruit te halen. Het houdt echter ergens op: bedenk hoe je jezelf zou voelen als je eenzaam op de kant staat, en iemand gaat jou persoonlijk aanvallen? Ik ga hier geen scheldwoorden citeren, maar de lezer kan die gemakkelijk zelf invullen. De spelregels geven de scheidsrechter de bevoegdheid om zo'n persoon onmiddellijk te verwijderen. Kun je nagaan hoeveel scheidsrechters slikken gedurende het jaar en omwille van de lieve vrede en de continuïteit van het spel maar niet bestraffen.
Naast het begeleiden van het spelverloop en het onpartijdig toepassen van spelregels hebben scheidsrechters ook nog de taak om spelers tegen elkaar (en soms zichzelf) te beschermen en het aanzien van de sport te bewaren. Alleen de scheidsrechters? Nee, dat is een taak van iedereen die de sport een warm hart toedraagt en ervoor wil zorgen dat zoveel mogelijk mensen zich op een plezierige manier kunnen ontspannen. Dus, beste mensen: als een volgende keer iets niet helemaal zo gaat als je gedacht had, zoek dan niet meteen de schuld bij een ander, maar denk eens even na. Levert het werkelijk iets op als je gaat schelden, slaan of iets dergelijks? Word je daar zelf blij van? Is dat de bedoeling? Tel maar eens uit: als een speler (of coach of toeschouwer of misschien ook een scheidsrechter) zich agressief opstelt, ergert minimaal de helft van alle aanwezigen (nl. de tegenstander) zich eraan. Bovendien (ja echt waar) ook de meerderheid van de eigen partij. Er zijn altijd maar enkelen die er plezier in hebben, en dat nog maar heel tijdelijk. Want ook zij komen voor waterpolo en niet voor een scheldpartij. En als dat niet het geval is hebben ze in mijn optiek niets in het waterpolo te zoeken, maar kunnen ze beter een boksbal of een therapeut opzoeken. Dus als jezelf boos wordt, tel eens tot 10 voordat je wat doet. En als een maatje van je boos wordt en zich agressief gedraagt, sus hem dan eens. En coaches: als een speler zich onbehoorlijk gedraagt, haal hem dan eens uit het water voordat de scheidsrechter gedwongen is dit te doen. Samen kunnen we het polo een hele mooie en gezonde sport houden. Dat kan niemand alleen.
Nog even een punt: scheidsrechter worden? Dat kan vrijwel iedereen met de juiste houding en een W- en een Z-cursus. Het is een hobby voor jaren, lekker zelfstandig. De meeste mensen respecteren je en waarderen het zeer als je weer op komt dagen (en best wel veel mensen vertellen dat ook nog gelukkig). Je houdt een prachtige sport in stand, je bent vraagbaak voor velen in de eigen club en bij wedstrijden (want o wat kennen maar weinig mensen de spelregels...). In de Kring Utrecht hebben we te weinig scheidsrechters, wat er dit seizoen helaas voor zorgt dat er wedstrijden niet gespeeld kunnen worden, het is al voorgekomen. Dus als je de sport wilt handhaven, voor jezelf, je medespelers en, zoals ik, je eigen kind: overweeg het eens. En dan maar proberen om als stuurman die boot met die mensen die allemaal een andere kant op willen toch veilig aan de overkant te krijgen.....
|